Erga Halilaj – Monolog

Ti nuk e di se çfarë kërkon më nga mua, më ke robëruar
Lajkat, fjalë, veprime të kota i ke përvetësuar
Çdo gjë timen e shpërdëron, pse tani me tjetrën më ngaterron
Zemër vetëm ty të dua, sa shumë u përsërite
Çdo mëngjes më kërkon mua, natën ty s’të rrihet
Vonë, tani po kupton se çfarë ke humbur, nuk e di pse kështu tani ti po shkon

Larg të shoh, nuk më mungon
Të ikesh sot nga erdhe dje
Buzqëshjen time më se ke, ti mos më fol, nuk të besoj
Tani më le dhe më s’më ke, në vendin tënd një tjetër le

Dhe ja ku prap u kthyem sot përsëri, aty ku ishim dje
Monolog me ty është e kotë, prap asgjë s’më the
Çdo gjë timen e shpërdërove, me tjetrën prap ti më ngatërrove
Zemër vetëm ty të dua, sa shumë u përsërite
Vonë, tani ti po kupton, nuk e di pse kshu tani ti po shkon
Çdo mëngjes më kërkon mua, natën ty s’të rrihet

Larg të shoh, nuk më mungon
Të ikesh sot nga erdhe dje
Buzqëshjen time më se ke, ti mos më fol, nuk të besoj
Tani më le dhe më s’më ke, në vendin tënd një tjetër le